Ελευθερος με περιοριστικούς όρους ο αναρχικός συντροφος Χρήστος Στρατηγόπουλος

Σήμερα το πρωί 30 ιουλιου το δικαστήριο της Πάτρας αποφάσισε να αφεθεί ελεύθερος ο Χρήστος Στρατηγόπουλος, με περιοριστικούς όρους.

Η δίκη, λόγω απουσίας μαρτύρων, αναβάλλεται γαι τις 5 Νόεμβρη 2012

Κείμενα και σημειώσεις του Alfredo M. Bonanno

06/03/2010

by Πρακτορείο Rioters

Εισαγωγικό σημείωμα:

Ο Alfredo Maria Bonanno, γεννημένος το 1937 στην Κατάνη της Σικελίας, είναι απ’ τους πιο πολυγράφους σύγχρονους αναρχικούς, υπεύθυνος των εκδόσεων Anarchismo, αλλά και άλλων εκδοτικών εγχειρημάτων. Το 1977 καταδικάστηκε για το βιβλίο του La Gioia Armata (Οπλισμένη Ευτυχία), σε 18 μήνες φυλάκισης. Το βιβλίο αυτό είχε κυκλοφορήσει σε μια ιστορική στιγμή που το ιταλικό επαναστατικό κίνημα περνούσε ανοιχτά στην επίθεση, ενώ ανάλογες ήταν οι συνθήκες και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες (Γερμανία, Ισπανία, Αγγλία) και το ζήτημα της βίας βρισκόταν στην καθημερινή διάταξη. Η συνεισφορά του έγκειται σε έναν εορτασμό της διάχυτης ταξικής βίας που απελευθερώνει και ικανοποιεί το άτομο, αλλά ταυτόχρονα κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την εμφάνιση του ένοπλου κόμματος, που περιορίζει την ταξική σύγκρουση σε μια μιλιταριστική διάσταση, επιβάλλοντας τη μεσολάβηση μιας μικρής μειοψηφίας ένοπλων στην πολυπλοκότητα δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων που αγωνίζονταν με κάθε μέσο ενάντια στην τρέχουσα αναδιοργάνωση του Κεφαλαίου, που εκείνη τη στιγμή φαινόταν ασθενής. Στο πνεύμα του βιβλίου, κάθε αυθεντική απελευθερωτική και καταστροφική δράση, προέρχεται από μια λογική ικανοποίησης απ’ τον αγώνα, κι όχι ενός αυτοθυσιαζόμενου καθήκοντος σύμφωνου με τις ντιρεκτίβες μιας μικρο-γραφειοκρατίας. Το ιταλικό ανώτατο δικαστήριο διέταξε την καταστροφή των αντιτύπων του βιβλίου που κυκλοφορούσαν στο εμπόριο, ενώ απέστειλε εγκύκλιο στις δημόσιες βιβλιοθήκες να ξεφορτωθούν τα αντίτυπα που πιθανώς είχαν. Αρκετοί βιβλιοθηκάριοι αντιτάθηκαν σ’ αυτήν την ναζιστικής έμπνευσης τακτική. Απαγορεύτηκε γενικά η κυκλοφορία του, ενώ κατασχέθηκαν αντίτυπα που διέθεταν στα σπίτια τους αναρχικοί αγωνιστές στα πλαίσια αστυνομικών επιχειρήσεων-εισβολών κατ’ οίκων. Λίγο αργότερα, ο συγγραφέας κατηγορήθηκε ως “υποκινητής” της Azione Rivoluzionaria, μιας ένοπλης οργάνωσης του 1976-79, που δρούσε βάσει “ομάδων συγγενείας” σε όλη την κεντρική Ιταλία, εναντίον κυρίως εφημερίδων και κομματικών γραφείων, και ανάλογων “χειραγωγικών μηχανισμών κατασκευής της συναίνεσης”. Στα 1979 η οργάνωση πρακτικά διαλύεται με την προσαγωγή 86 ατόμων και τη σύλληψη των Salvatore Cinieri και Gianfranco Faina. Ο πρώτος θα πεθάνει στη φυλακή σε συμπλοκή με ποινικούς κρατουμένους, όταν υπερασπίστηκε έναν κρατούμενο που θεωρούνταν ύποπτος για κατάδοση σχεδίου απόδρασης, ενώ ο δεύτερος θα αφεθεί ελεύθερος να πεθάνει από καρκίνο του πνεύμονος, όταν του διαγνώστηκε όγκος κατά την κράτησή του.

Με την υποχώρηση του κινήματος, το ενδιαφέρον του συγγραφέα στράφηκε στην κριτική των παραδοσιακών συνδικαλιστικών και οργανωτικών δομών, καθώς και στις νέες μητροπολιτικές εξεγέρσεις, που επανεμφανίζονται στη δύση σταθερά μετά το ’80, χωρίς την καθοδήγηση κανενός κόμματος, χωρίς φανερά αιτήματα κλπ. Κάποια απ’ τα πιο γνωστά έργα του, που κυκλοφορούν στα αγγλικά χάρη στο μεταφραστικό έργο της Jean Weir, είναι και τα The Anarchist Tension, Anarchism and the National Liberation Struggle, A Critique of Syndicalist Methods, For An Anti-authoritarian Insurrectionalist International (Μάλλον εξαντλημένη στα ελληνικά μπροσούρα Για μια Αντιεξουσιαστική Εξεγερτική Διεθνή, από τις εκδόσεις Επαναστατική Αυτοοργάνωση), Let’s Destroy Work, Let’s Destroy the Economy, Palestine Mon Amour, Locked Up, From Riot to Insurrection, κείμενα για τον Χέγκελ, τον Στίρνερ, τον συνδικαλισμό και την εργατική αυτονομία κ.α. Η γνωστή πολύχρονη δραστηριότητά του τον καθιστά και στόχο των κατασταλτικών οργανισμών, έτσι στις 2 Φλεβάρη 1989, στα πλαίσια μιας επιχείρησης των Digos (κάτι σαν ιταλικά εκάμ) μετά από ληστεία επιφανούς κοσμηματοπωλείου, με εισβολές σε καταλήψεις και σπίτια αναρχικών, θα συλληφθεί μαζί με τον Giuseppe Stasi και θα καταδικαστούν σε 68 και 54 μήνες φυλάκισης, αντίστοιχα. Ξανά την νύχτα της 19ης Ιούνη 1997, σε επιχείρηση-”σκούπα” των ιταλικών υπηρεσιών ασφαλείας εναντίον αναρχικών καταλήψεων και εκατοντάδων σπιτιών σε όλη τη χώρα, που θα ακολουθήσει την βόμβα στο Palazzo Marino του Μιλάνο, ο Bonanno συλλαμβάνεται μαζί με εκατοντάδες άλλους αναρχικούς.

Στις 2 Φλεβάρη του 2003, επίσης, θα καταδικαστεί σε 6 χρόνια φυλάκισης και 2.000 ευρώ πρόστιμο για ένοπλη ληστεία, στα πλαίσια της “Δίκης Marini”, στην οποία αναρχικοί αγωνιστές καταδικάστηκαν βάσει του ιταλικού θεωρήματος Marini, σύμφωνα με το οποίο όλοι οι αναρχικοι της χώρας (καταλήψεις, ομάδες αλληλεγγύης σε φυλακισμένους, σε μετανάστες κλπ) είναι μέλη μιας “ένοπλης οργάνωσης με σκοπό την ανατροπή του δημοκρατικού πολιτεύματος”. Για την οργάνωση αυτήν, επινόησαν μέχρι κι ένα (ανύπαρκτο μέχρι τότε και γελοίο) όνομα: ORAI-”Εξεγερσιακή αναρχική επαναστατική διεθνής”. Ο φήμη του Bonanno ως “θεωρητικού” και καταδικασμένου συγγραφέα του χάρισε τη θέση του “ιδεολογικού ηγέτη” αυτής της ανύπαρκτης οργάνωσης, σύμφωνα με τις κατηγορίες. Στο εφετείο, η ποινή του έπεσε στα 3,5 χρόνια. Στην 1 Οκτώβρη, ο Alfredo Bonanno συνελήφθη κοντά στα Τρίκαλα, μετά από σύλληψη του αναρχικού Χρήστου Στρατηγόπουλου μετά από ένοπλη ληστεία τράπεζας. Ο Χρήστος Στρατηγόπουλος διατηρεί επίσης αναρχικές εκδόσεις (Σίσυφος, Επαναστατική Αυτοοργάνωση), ενώ ο Alfredo βρισκόταν ως προσκεκλημένος του στην Ελλάδα, για μια σειρά ομιλιών με αφορμή το βιβλίο του “Κυριαρχία και εξέγερση στην μεταβιομηχανική κοινωνία” που είχε κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις του “Ελευθεριακου Ινστιτούτου Κοινωνικών Μελετών Ιωαννίνων” το οποίο λειτουργούσε ο Χρήστος Στρατηγόπουλος, ο οποίος από την σύλληψή του ήδη, ανέλαβε την πλήρη ευθύνη για την ληστεία της τράπεζας, αναφέροντας ότι κατέφυγε στην ενέργεια αυτή για προσωπικούς βιοποριστικούς λόγους, για την αποπληρωμή επαχθών τραπεζικών δανείων. Ο Χρήστος Στρατηγόπουλος, είχε συλληφθεί στα 1994 με τους αναρχικούς Antonio Budini, Jean Weir, Carlo Tesseri, και Βαγγελιώ Τζιούτζια κοντά στο Rovereto της Β. Ιταλίας, για ληστεία της τοπικής Αγροτικής Τράπεζας, και είχαν καταδικαστέι σε ποινές φυλάκισης, στα πλαίσια του θεωρήματος Marini, στο οποίο χρησιμοποιήθηκε μια νεαρή κοπέλα προκειμένου να “αναγνωρίσει” τους τέσσερεις αγωνιστές. Σε επόμενη φάση του θεωρήματος “διερευσε” φωτογραφία του Alfredo Bonanno (προ εικοσαετίας) σε σκίτσο των αρχών, στην κορυφή μιας πυραμίδας με γραμμές να τον συνδέεουν με τους συλληφθέντες και άλλους αγωνιστές.

Είμαστε μάρτυρες μιας επανάληψης τέτοιων μεθοδεύσεων και στην Ελλάδα, με τα δημοσιεύματα που “διαρρέουν” ανά λίγες μέρες σχετικά με πιθανή συμμετοχή του Alfredo Bonanno και σε άλλη ληστεία στο Αργοστόλι, καθώς στήνεται ένα κλίμα φυσικής εξόντωσης του “παππού” Alfredo, που παρά τα 73 του χρόνια και τη βεβαρυμένη υγεία του, δεν εγκαταλείπει τα “όπλα” του. Ορισμένα απ’ αυτά τα όπλα κρίνουμε θεμιτό να ρίξουμε στην μάχη που μαίνεται στην χώρα μας, καθώς το Κεφάλαιο αναδιαρθρώνεται, επιχειρώντας μια πρωτοφανή υποτίμηση της εργασίας και κατεπέκτασι των βιοτικών συνθηκών, μέσα σ’ ένα κλίμα εθνικής συναίνεσης των ιδεολογικών, συνδικαλιστικών και πολιτικών παραγόντων του, εκθέτοντάς τους έτσι σε κρίση. Ο διευθυντής τράπεζας-πασόκος-πρόεδρος της γσεε-και πρόσφατα προπυλακισμένος από απεργούς στην πορεία της 5/3, κάτι παραπάνω θα ξέρει επ’ αυτού. Να πάρουμε πίσω τους αιχμαλώτους μας, το απελευθερώσουμε το μέλλον, να αντιστρέψουμε την κρίση. Ακολουθούν κείμενα του Alfredo M. Bonanno. Σημείωση: Τα κείμενα αυτά (παρουσιάζουμε εδώ λόγω περιορισμένης άνεσης μερικά σύντομα κείμενα και σημειώσεις κι όχι τα κύρια έργα του συγγραφέα) γράφτηκαν δεκαετίες πριν, κι ανήκουν σε μια εποχή (της καπιταλιστικής αθωότητας-της υποθηκευμένης ευμάρειας και της επαναστατικής υποχώρησης) που για την Ελλάδα πέρασε ανεπιστρεπτί τον Δεκέμβρη του 2008. Με την έννοια αυτή, όπως σημειώνει κι ο συγγραφέας σε μια επανέκδοση του La Gioia Armata, πολλά απ’ τα ερωτήματα της εποχής έχουν απαντηθεί απ’ την ίδια την Ιστορία. Ωστόσο, η σκέψη παραμένει άξια ιδιαίτερης αναφοράς.


Tuesday, April 13, 2010

Ανάληψη ευθύνης-Ξάνθη





Τρίτη 13 Απριλίου 2010

Η χώρα που κατοικούμε σήμερα(εφεξής Ελλάδα) είναι στα πρόθυρα της χρεοκοπίας για πολλοστή φορά. Υπήρξαν 4 χρεοκοπήσεις το 1827, 1843, 1893, 1932. Το αποτέλεσμα αυτό ήρθε με τη θέληση ή καλύτερα τον ύπνο του εγχώριου λαού.
Ο καπιταλισμός, σε συνεργασία με τη δημοκρατία της μεταπολίτευσης έκλεισαν το μάτι στη μικροαστική τάξη και αυτή σαν μαγεμένη από το χρώμα του χρήματος έπεσε αμέσως στα χέρια της «κραταίας» δύναμης των αφεντικών, γυρεύοντας καλύτερη ζωή. Το χρήμα όμως δεν κατάλαβαν ποτέ οι Έλληνες Λούμπεν-μικροαστοί πως ήταν ψεύτικο.
Ήταν μια ψευδαίσθηση για να φτιάξουν τις ζωές τους(στοιχειωδώς βέβαια) δύο γενιές όλο κι όλο. Τη διάλυση της ελληνικής οικονομίας προκάλεσε κι αυτή τη φορά ο υπέρογκος δανεισμός της από ξένες τράπεζες και διεθνείς κερδοσκόπους.

Αυτοί δηλαδή που είχαν το «χρίσμα» του λαού στην εξουσία, σε συνεργασία με τις «αντιπολιτευτικές» δυνάμεις δανείζονταν για να τα φάνε αυτοί και τα μεγάλα κεφάλαια. Ο πρόσφατος δανεισμός της Ελλάδας όταν ξέσπασε αυτή η τεχνητή κρίση, έγινε για να πάρουν κι άλλα λεφτά οι κερδοσκόποι των τραπεζών.

Ποτέ δεν έφτασε τίποτα στην εργατική-προλεταριακή-λούμπεν μικροαστική τάξη απ’ αυτό που της αναλογούσε.Όσο μένουμε αδρανείς, μέσα στον πόλεμο που ζούμε σήμερα, θα είμαστε κι εμείς συμμέτοχοι στην κατάντια μας. Έφτασε ο καιρός να δηλώσουμε όλοι τη θέση μας μέσα στον ταξικό πόλεμο, να πάρουμε τα εφόδια(ιδεολογικά και υλικά) και επιτέλους να πολεμήσουμε.

Να πολεμήσουμε για τις κλεμμένες μας ζωές αλλά και για ένα καλύτερο αύριο. Ο στόχος της καταστροφής του σήμερα όμως δεν θα επιτευχθεί με τις επιθετικές ενέργειες και το σαμποτάζ από μειοψηφίες που δρουν στο σήμερα.

Όλος ο καταπιεζόμενος λαός του σήμερα, πρέπει να βάζει το δικό του λιθαράκι για την ανατροπή της σημερινής κατάστασης. Δεν είμαστε εμείς οι φωστήρες κανενός για να δείξουμε το δρόμο που θα επιλέξει ο καθένας για την πραγματοποίηση της ανατροπής. Εμείς απλά ξεκαθαρίζουμε το στρατόπεδο που βρισκόμαστε και παίρνουμε τη στάση που μας αρμόζει ως αγωνιστές σ’ αυτό τον πόλεμο: τη στάση επίθεσης. Στεκόμαστε απέναντι σε όποιον θεωρεί τη δουλοπρέπεια ως ελευθερία, σε όποιον περιμένει κάποιον άλλο να τον ελευθερώσει γιατί έτσι κι αλλιώς η φύση μας έπλασε ελεύθερους. Μια φύση που σήμερα τη λεηλατούμε ΟΛΟΙ, αποδεικνύοντας πως δεν είμαστε ικανοί να διαχειριστούμε την τεχνολογία. Συνεπώς μια πρότασή μας στο ΣΗΜΕΡΑ είναι η καταστροφή της τεχνολογίας.

Η λέξη που θα χρησιμοποιήσουμε είναι το σαμποτάζ. Το σαμποτάζ σημαίνει παρεμπόδιση της φυσιολογικής λειτουργίας μια επιχείρησης ή υπηρεσίας ή ακόμα και την καταστροφή και αχρήστευση μηχανών. Γενικά είναι η παρεμπόδιση λειτουργίας κάθε πράγματος. Στην περίπτωση μας είναι η κοινωνία, αυτό που τέλος πάντων ονομάζεται σήμερα ως κοινωνία. Στα πλαίσια του έμπρακτου σαμποτάζ έναντι του καπιταλιστ(ρ)ικού συστήματος εντάσσονται διάφορες δράσεις. Οι περισσότερες απ’ αυτές θεωρούνται από το αστικό δίκαιο παράνομες.Η ληστεία τράπεζας είναι έμπρακτο σαμποτάζ. Όσοι επιλέγουν το δρόμο αυτό είναι σύμφωνα με τα μμε: τρομοκράτες, στυγνοί δολοφόνοι και βίαια κτήνη που θα έκαναν τα πάντα για το χρήμα. Το έχουν αποδείξει πολλές φορές πως είναι σάπια, γι’ αυτό και έχουν στοχοποιηθεί. Η καταδυνάστευση του κοινωνικού πλούτου οδηγεί τους τολμηρούς στην απαλλοτρίωση τραπεζών. Ένας τέτοιος είναι ο σύντροφος Γιάννης Δημητράκης που ρίσκαρε, αλλά απέτυχε και τώρα αντιμετωπίζει το δολοφονικό πρόσωπο της αστικής δικαιοσύνης, που του προσάπτει κατηγορίες που δεν έχουν αποδοθεί σε όλους τους πραγματικούς κλέφτες και δυνάστες.

Στο εφετείο του που έχει οριστεί στις 28 Απριλίου η «δικαιοσύνη» θα δείξει και πάλι το πραγματικό της πρόσωπο. Αυτό που φυλακίζει ζωές, που απομονώνει τους «κακούς», βιάζει προσωπικότητες και ενοχοποιεί ακόμα και τις διαπροσωπικές σχέσεις(όπως με την περίφημη «γιάφκα στο Χαλάνδρι»). Δεν ελπίζουμε σε τίποτα περισσότερο πέρα από τις δικές μας δράσεις για την απελευθέρωση των συντρόφων μας.Στα πλαίσια λοιπόν του έμπρακτου σαμποτάζ επιλέξαμε να μπλοκάρουμε όλα σχεδόν τα ΑΤΜ της Ξάνθης το βράδυ της Κυριακής 4 Απριλίου για να χαλάσουμε λίγο το κλίμα των «άγιων ημερών». Η κίνηση αυτή έγινε από εμάς και αναλαμβάνουμε την ευθύνη γι’ αυτή και όχι από «απατεώνες Βούλγαρους μετανάστες» όπως άφησε η τοπική αστυνομική διεύθυνση να διαρρεύσει. Χαλάσαμε λοιπόν το πάρτι της εγχώριας μπουρζουαζίας, θέλοντας να προβληματίσουμε όλους εκείνους που θέλουν να συνεχίσουν να μας ληστεύουν.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΓΙΑΝΝΗ ΔΗΜΗΤΡΑΚΗ, ΑΛΦΡΕΝΤΟ ΜΠΟΝΑΝΟ, ΧΡΗΣΤΟ ΣΤΡΑΤΗΓΟΠΟΥΛΟ ΚΑΙ ΓΙΩΡΓΟ ΒΟΥΤΣΗ ΒΟΓΙΑΤΖΗ ΠΟΥ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΝΤΑΙ ΓΙΑ ΛΗΣΤΕΙΕΣ. ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΣΤΟΥΣ ΕΞΙ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥΣ ΓΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ. ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΠΟΥ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΝΤΑΙ ΓΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ «ΣΥΝΟΜΩΣΙΑ ΠΥΡΗΝΩΝ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ»

Σαμποτερ για τη διάδοση του χάους

No comments:

Post a Comment